چند روزي بود كه مي خواستم عزمم را جزم كنم و در فضاي سايبر،كليدهاي نگارش را نوازش كنم،ولي افسوس كه به دليل گير كردن در بروكراسي اداری؛قلم را مجال سياه كردن نبود و امروز كه توانستم بنويسم به خاطر تجربه اي بود كه خداحافظي به من عطا كرد.گر چه دوست داشتم بيشتر بنويسم ولي ....
به هر حال براي اينكه سر ادب در ديده مخاطب فرود آورم،مي نويسم.باشد كه مورد مقبول واقع شود.
دكتر شريعتي مي گويد:((در شگفتم كه سلام آغاز هر ديداريست،ولي در نماز پايان است.شايد اين بدان معنا باشد كه پايان نماز آغاز ديدار است.))
و من مي گويم:
((هميشه خداحافظي پايان هر ديداري نيست.گاه خداحافظي آغاز يك زندگي جديد است.گاه خداحافظي آغاز يك رسيدن است و گاه خداحافظي آغاز يك خوشبختي است.شايد اگر تو هم خوب فكر كني به اين گفته ايمان آوري.))